Uzaktan çalışmaya hazırlık: evden çalışmanın sana uyup uymadığını ne belirler?

2010'da Çinli seyahat şirketi Ctrip, evden çalışmaya gönüllü olan çağrı merkezi çalışanlarıyla bir deney yaptı. Doğum tarihine göre seçilen yarısı dokuz ay boyunca evden çalıştı, geri kalanlar ofiste kaldı. Sonuçları 2015'te yayımlayan Nicholas Bloom ve meslektaşları, evden çalışanların yaklaşık %13 daha verimli olduğunu buldu; bunun bir nedeni daha az mola ve hastalık izni kullanmalarıydı. Yine de deney sona erip herkes seçim yapabildiğinde evden çalışanların yaklaşık yarısı ofise döndü. Birçoğu neden olarak yalnızlığı gösterdi.

Aynı düzenleme bazılarına uydu, bazılarını ise yıprattı. Uzaktan çalışmaya hazırlık, hangi gruba girme olasılığının daha yüksek olduğunu belirleyen alışkanlıklar ve koşullar için kullandığımız addır.

Tekrar tekrar karşına çıkan dört sorun

2021'de Bin Wang, Yukun Liu, Jing Qian ve Sharon Parker, COVID-19 salgını sırasında evden çalışmaya başlayan insanları inceledi. Dört temel zorluk tanımladılar:

• iş-ev çatışması: ev işleri ve aile iş zamanına girer, iş de akşama taşar
• etkisiz iletişim: eskiden masalar arasında dolaşan bilgiler kaybolur
• erteleme: bir görevin başlamadığını fark edecek kimse etrafta yoktur
• yalnızlık: ofisteki küçük günlük temasların kaybından kaynaklanır

İş arkadaşlarından destek alanlar bu sorunlardan daha azını bildirdi ve öz disiplin, insanların bu sorunlarla ne kadar iyi başa çıktığında fark yarattı.

Testimiz neler soruyor?

Uzaktan çalışmaya hazırlık testimiz, bu çalışmadan yola çıkarak kendimiz yazdığımız 10 ifadeden oluşur; bu yüzden geçerlik çalışması yapılmış bir anket değil, bir öz değerlendirme aracıdır. Her ifadeyi “kesinlikle katılmıyorum” ile “kesinlikle katılıyorum” arasında uzanan 5 dereceli bir ölçekte değerlendirirsin ve tek bir toplam puan alırsın.

İfadeler öz disiplini (“Kendi iş günümü planlayabilir ve plana sadık kalabilirim”), yazılı iletişimi, erkenden yardım istemeyi, çalışma yerini, teknolojiyi ve iş arkadaşlarıyla bağlantıyı korumayı kapsar. İki ifade ters puanlanır, çünkü onlara katılmak hazırlığını düşürür: “Evde sürekli bir şey beni işten koparır: çamaşır, buzdolabı, kanepe” ve “Ofiste insanlarla günlük temas olmadan kendimi kopuk hisseder ve motivasyonumu kaybederim.”

Sınırlar bir tercih meselesidir

2000'de Blake Ashforth, Glen Kreiner ve Mel Fugate insanların iş ile ev arasındaki çizgiyi nasıl yönettiğini tanımladı. Bazıları ayırmayı (segmentation) tercih eder: iş için ayrı yerler, saatler, hatta kıyafetler. Bazıları ise bütünleştirmeyi (integration) tercih eder: akşam yemeği sırasında bir iş mesajına cevap vermek ya da iki toplantı arasında çamaşır asmak onları rahatsız etmez. İki tarz da yanlış değildir. Sorun, tarzın durumuna uymadığında başlar; örneğin ayrıma ihtiyaç duyan biri, paylaşılan bir dairenin mutfak masasında çalıştığında.

Bu yüzden bir ifade, gün sonunda dizüstü bilgisayarını kapatıp kapalı bırakıp bırakamadığını sorar. Evde, bir zamanlar işe gidip gelmenin gördüğü işi bu alışkanlığın görmesi gerekir.

Puanını okumak

Düşük bir puan uzaktan çalışamayacağın anlamına gelmez. Puanı hangi ifadelerin aşağı çektiğine bak. Bunların çoğu değişebilecek alışkanlıkları ya da koşulları tanımlar: sabit bir başlama ve bitiş saati, yalnızca iş için kullanılan bir köşe, her günün sonunda kısa bir yazılı güncelleme, bir iş arkadaşınla görevlerle ilgili olmayan düzenli bir görüşme.

Kopuk hissetmekle ilgili ifadeyi alışkanlıklarla değiştirmek daha zordur. Bu ifade sana güçlü biçimde uyuyorsa, birkaç ofis günü içeren hibrit bir düzen sana tam zamanlı evden çalışmaktan daha iyi gelebilir ve bunu seçmek makul bir karardır.

İş ile hayatının geri kalanı arasındaki çizgi zaten bulanıklaştıysa iş-yaşam dengesi testini çöz ve iş ile hayat arasında dengenin nasıl kurulacağını oku. Tek başına çalışmanın planlama tarafı için zaman yönetimi testini dene.