Wdzięczność jako cecha: co mierzy sześciopozycyjny GQ-6

Dwie osoby dostają tę samą drobną przysługę: kolega z pracy bierze za nie zmianę. Jedna wspomina o tym jeszcze tydzień później. Druga zapomina o tym tego samego wieczoru. Żadna z nich nie jest złym człowiekiem, ale różnią się czymś, co psycholodzy nazywają dyspozycją do wdzięczności: trwałą skłonnością do zauważania dobra, które przynoszą ci inni ludzie i życie, i do odczuwania za nie wdzięczności.

W 2002 roku Michael McCullough, Robert Emmons i Jo-Ann Tsang opublikowali krótki kwestionariusz do mierzenia tej skłonności, Gratitude Questionnaire w wersji sześciopozycyjnej (GQ-6). Nasz test wdzięczności GQ-6 korzysta z jego sześciu stwierdzeń.

O co pyta sześć stwierdzeń

Cztery stwierdzenia opisują wdzięczność wprost, na przykład „W moim życiu jest wiele rzeczy, za które jestem wdzięczny/-a” i „Jestem wdzięczny/-a wielu różnym ludziom”. Dwa opisują jej brak: „Gdy patrzę na świat, nie widzę zbyt wiele, za co byłbym/-abym wdzięczny/-a” oraz „Może minąć długi czas, zanim poczuję wdzięczność wobec kogoś lub czegoś”. Te dwa liczą się odwrotnie, więc zgoda z nimi obniża twój wynik.

Na każde stwierdzenie odpowiadasz na siedmiopunktowej skali od zdecydowanego braku zgody do zdecydowanej zgody, w tym samym formacie co w oryginale.

Cztery składowe z sześciu pozycji

McCullough i współpracownicy opisali cztery sposoby, w jakie osoby wdzięczne różnią się od innych. Intensywność to to, jak silnie czujesz wdzięczność, gdy dzieje się coś dobrego. Częstotliwość to to, jak często czujesz ją w zwykły dzień. Zasięg to liczba obszarów życia, za które czujesz wdzięczność, takich jak rodzina, praca, zdrowie albo po prostu to, że żyjesz. Gęstość to liczba osób, którym czujesz wdzięczność za jeden dobry wynik.

Twój wynik pokazuje osobną wartość dla każdej z tych czterech składowych. Autorzy liczyli GQ-6 jako jeden wynik ogólny, a przy sześciu pozycjach każda składowa opiera się tu na jednym lub dwóch stwierdzeniach. Traktuj te cztery wyniki jako przybliżony wzorzec, a ogólny obraz jako bardziej wiarygodną część wyniku.

Z czym wiążą się wyższe wyniki

W artykule z 2002 roku osoby z wyższymi wynikami GQ-6 zgłaszały większe zadowolenie z życia i więcej optymizmu oraz mniej depresji i zazdrości. Ich znajomi też zwykle opisywali je jako wdzięczne, więc wynik nie był tylko tym, jak ludzie lubili siebie postrzegać.

To korelacje. Nie pokazują, że wdzięczność powoduje dobrostan. Osobom, którym już dobrze się wiedzie, może być łatwiej czuć wdzięczność.

Czy wdzięczności można się nauczyć?

W 2003 roku Emmons i McCullough poprosili studentów, żeby przez dziesięć tygodni co tydzień pisali krótką listę. Jedna grupa wypisywała rzeczy, za które jest wdzięczna, druga codzienne utrapienia, a trzecia neutralne wydarzenia. Grupa wdzięczności oceniała swoje życie bardziej pozytywnie, z większym optymizmem patrzyła na nadchodzący tydzień i zgłaszała mniej dolegliwości fizycznych.

Późniejsze badania przyniosły skromniejszy obraz. W 2016 roku Davis i współpracownicy zebrali badania nad ćwiczeniami wdzięczności i stwierdzili, że pomagały w porównaniu z brakiem jakiegokolwiek działania, ale różnica była niewielka w porównaniu z innymi przyjemnymi aktywnościami. Lista wdzięczności to rozsądny nawyk do wypróbowania. Raczej sama nie zmieni twojego życia.

Jeśli chcesz spróbować, pisz konkretnie. „Sąsiad pomógł mi wnieść zakupy” daje ci więcej do zauważenia niż „Czuję wdzięczność za moją rodzinę”.

Wdzięczność często idzie w parze z pełnym nadziei spojrzeniem na przyszłość, które mierzy test optymizmu (LOT). Szersze spojrzenie na to, jak szczęśliwą osobą jesteś, znajdziesz w artykule o Skali Subiektywnego Szczęścia.