Skala Subiektywnego Szczęścia: co cztery pytania mogą powiedzieć o twoim szczęściu

„Czy jesteś szczęśliwą osobą?” brzmi jak pytanie, na które nie ma dobrej odpowiedzi. Szczęśliwą dzisiaj, w tym roku, w porównaniu z kim? W 1999 roku psycholożki Sonja Lyubomirsky i Heidi Lepper opublikowały krótką odpowiedź na ten problem: cztery pytania o to, na ile szczęśliwą osobą jesteś ogólnie, jako człowiek, a nie o to, jak się czujesz dzisiejszego popołudnia.

Ich Skala Subiektywnego Szczęścia (SHS) stała się jedną z najczęściej używanych miar szczęścia w badaniach, głównie dlatego, że jest krótka i dobrze się sprawdza. Nasz test Skali Subiektywnego Szczęścia jest na niej oparty.

O co pytają cztery pytania

Dwa pytania proszą o bezpośrednią ocenę siebie: czy ogólnie uważasz się za osobę szczęśliwą i czy w porównaniu z większością rówieśników uważasz się za osobę bardziej szczęśliwą. Pozostałe dwa opisują pewien typ ludzi i pytają, na ile ten opis pasuje do ciebie. Jeden opisuje osoby, które cieszą się życiem niezależnie od tego, co się dzieje. Drugi opisuje osoby, które nie są w depresji, ale nigdy nie wydają się tak szczęśliwe, jak mogłyby być. To ostatnie pytanie liczy się odwrotnie.

Wynik to średnia z czterech odpowiedzi, od 1 do 7. W oryginalnej skali każde pytanie ma własne etykiety odpowiedzi. My używamy jednej skali zgody dla wszystkich czterech pytań, czyli adaptacji, która zachowuje treść, ale zmienia format, więc twój wynik może nie pokrywać się dokładnie z opublikowanymi normami.

Subiektywne znaczy: twoja własna ocena

SHS nie liczy dobrych wydarzeń, dochodu ani zdrowia. Pyta o twoje ogólne spojrzenie na własne szczęście. Dwie osoby o bardzo podobnym życiu mogą mieć bardzo różne wyniki, bo skala mierzy, jak przeżywasz swoje życie, a nie jak wygląda ono z zewnątrz.

To też nie to samo co satysfakcja z życia. Satysfakcja to ocena, na ile twoje życie odpowiada twoim standardom, i to właśnie mierzy Skala Satysfakcji z Życia. Twoja sytuacja może cię zadowalać, a mimo to możesz nie czuć się szczęśliwą osobą, albo odwrotnie.

Czy da się zwiększyć swoje szczęście?

Szczęście jest częściowo stałe. Badania bliźniąt pokazują, że spora część różnic w dobrostanie między ludźmi wiąże się z genami, a wiele osób po jakimś czasie wraca mniej więcej do swojego zwykłego poziomu, zarówno po dobrych, jak i po złych wydarzeniach.

Popularny diagram głosi, że 50% szczęścia pochodzi z genów, 10% z okoliczności, a 40% z tego, co robisz. Pochodzi z artykułu Lyubomirsky i współpracowników z 2005 roku. W artykule z 2020 roku Nicholas Brown i Julia Rohrer pokazali, że dane nie uzasadniają tych dokładnych procentów, a autorzy od tamtej pory się od nich odsunęli. Nadal uzasadnione jest coś skromniejszego: celowe nawyki, takie jak regularny kontakt z ludźmi, których lubisz, albo zauważanie tego, co poszło dobrze, mogą u części osób podnieść dobrostan, ale efekty są zwykle niewielkie i zależą od osoby.

Kiedy niski wynik jest sygnałem

Niski wynik w SHS nie oznacza depresji. Skala powstała z myślą o populacji ogólnej i nic nie mówi o objawach klinicznych. Ale jeśli niskiemu wynikowi towarzyszą tygodnie obniżonego nastroju, utrata zainteresowań albo kłopoty ze snem, zrób test przesiewowy, taki jak test na depresję PHQ-9, i rozważ rozmowę z lekarzem albo psychologiem.

Jeśli chcesz szerzej spojrzeć na to, jak się czujesz w ostatnich dwóch tygodniach, przeczytaj o indeksie dobrostanu WHO-5, a jeśli za twoim wynikiem stoi raczej pytanie o sens niż o nastrój, zrób test celu w życiu.