Gotowość do pracy zdalnej: co decyduje o tym, czy praca z domu ci służy

W 2010 roku chińska firma turystyczna Ctrip przeprowadziła eksperyment z pracownikami call center, którzy zgłosili się na ochotnika do pracy z domu. Połowa z nich, wybrana według daty urodzenia, przez dziewięć miesięcy pracowała z domu, a reszta została w biurze. Nicholas Bloom i współpracownicy, którzy opublikowali wyniki w 2015 roku, stwierdzili, że osoby pracujące z domu były o około 13 procent bardziej produktywne, częściowo dlatego, że robiły mniej przerw i brały mniej zwolnień chorobowych. Mimo to po zakończeniu eksperymentu, gdy każdy mógł wybrać, mniej więcej połowa pracujących z domu wróciła do biura. Wiele osób jako powód podało samotność.

Ten sam układ jednym służył, a innych wykańczał. Gotowość do pracy zdalnej to nasza nazwa na nawyki i warunki, które decydują, do której grupy prawdopodobnie trafisz.

Cztery problemy, które wciąż wracają

W 2021 roku Bin Wang, Yukun Liu, Jing Qian i Sharon Parker badali osoby, które zaczęły pracować z domu w czasie pandemii COVID-19. Opisali cztery główne wyzwania:

• konflikt między pracą a domem, gdy obowiązki domowe i rodzina wdzierają się w czas pracy, a praca rozlewa się na wieczór
• nieskuteczna komunikacja, gdy gubią się informacje, które wcześniej krążyły między biurkami
• prokrastynacja, gdy nie ma nikogo, kto zauważy, że zadanie wciąż nie zostało zaczęte
• samotność, wynikająca z utraty drobnych codziennych kontaktów w biurze

Osoby, które dostawały wsparcie od współpracowników, zgłaszały mniej tych problemów, a samodyscyplina wpływała na to, jak dobrze sobie z nimi radziły.

O co pyta nasz test

Nasz test gotowości do pracy zdalnej ma 10 stwierdzeń, które napisaliśmy sami na podstawie tego badania, więc to narzędzie do autorefleksji, a nie zwalidowany kwestionariusz. Każde stwierdzenie oceniasz na pięciopunktowej skali od zdecydowanego braku zgody do zdecydowanej zgody i dostajesz jeden wynik ogólny.

Stwierdzenia obejmują samodyscyplinę („Umiem samodzielnie zaplanować dzień pracy i się tego planu trzymać”), komunikację pisemną, wczesne proszenie o pomoc, miejsce do pracy, technologię i utrzymywanie kontaktu ze współpracownikami. Dwa stwierdzenia liczą się odwrotnie, bo zgoda z nimi obniża twoją gotowość: „W domu ciągle coś odciąga mnie od pracy: pranie, lodówka, kanapa” oraz „Bez codziennego kontaktu z ludźmi w biurze czuję się odcięty/-a i tracę motywację”.

Granice to kwestia preferencji

W 2000 roku Blake Ashforth, Glen Kreiner i Mel Fugate opisali, jak ludzie zarządzają granicą między pracą a domem. Jedni wolą segmentację: osobne miejsca, pory, a nawet ubrania do pracy. Inni wolą integrację: odpisanie na służbową wiadomość przy kolacji albo wieszanie prania między spotkaniami im nie przeszkadza. Żaden styl nie jest zły. Kłopoty zaczynają się, gdy twój styl nie pasuje do sytuacji, na przykład gdy ktoś, kto potrzebuje rozdzielenia, pracuje przy kuchennym stole we wspólnie wynajmowanym mieszkaniu.

Dlatego jedno ze stwierdzeń pyta, czy potrafisz pod koniec dnia zamknąć laptopa i już go nie otwierać. W domu ten nawyk musi wykonać pracę, którą kiedyś wykonywał dojazd.

Jak czytać twój wynik

Niski wynik nie oznacza, że nie możesz pracować zdalnie. Sprawdź, które stwierdzenia go obniżyły. Większość z nich opisuje nawyki lub warunki, które da się zmienić: stała godzina rozpoczęcia i zakończenia pracy, kąt używany tylko do pracy, krótkie pisemne podsumowanie na koniec każdego dnia, regularna rozmowa ze współpracownikiem, która nie dotyczy zadań.

Stwierdzenie o poczuciu odcięcia trudniej zmienić nawykami. Jeśli mocno do ciebie pasuje, model hybrydowy z kilkoma dniami w biurze może ci odpowiadać bardziej niż praca z domu na pełen etat, a wybranie go to rozsądna decyzja.

Jeśli granica między pracą a resztą życia już się zatarła, zrób test work-life balance i przeczytaj, jak znaleźć równowagę między pracą a życiem. Planowanie samodzielnej pracy sprawdzisz w teście zarządzania czasem.