Samotność i skala UCLA: co mierzy osiem pytań

Ktoś z pełnym kalendarzem, współpracownikami wokół przez cały dzień i ruchliwym czatem grupowym może mimo to czuć, że nikt naprawdę go nie zna. Ktoś inny widuje się z dwojgiem przyjaciół w miesiącu i czuje się dobrze. Liczenie kontaktów niewiele mówi o samotności, dlatego psychologowie mierzą ją, pytając ludzi o to, co czują.

Nasz test Skala Samotności UCLA robi to w ośmiu pytaniach. To narzędzie edukacyjne, a nie diagnoza.

Samotność to luka

W 1982 roku Letitia Anne Peplau i Daniel Perlman opisali samotność jako przykre uczucie, które pojawia się, gdy relacje społeczne nie spełniają naszych oczekiwań pod względem liczby lub bliskości. Ta definicja wyjaśnia przypadek dwóch osób z początku tekstu. Samotność zależy od odległości między kontaktem, który masz, a kontaktem, którego potrzebujesz, a ta potrzeba jest u każdego inna.

Samotność różni się też od izolacji społecznej, czyli obiektywnego stanu, w którym ma się niewiele kontaktów. Te dwie rzeczy często się pokrywają, ale nie zawsze. Można żyć w izolacji i nie czuć się samotnie albo mieć wokół siebie ludzi i czuć się samotnie.

Skąd pochodzą pytania

Skalę Samotności UCLA po raz pierwszy opublikowali w 1978 roku Daniel Russell i współpracownicy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Poprawiono ją w 1980 roku, a w 1996 roku Russell opublikował trzecią wersję. Pełna wersja ma 20 pytań. W 2004 roku Mary Elizabeth Hughes, Linda Waite, Louise Hawkley i John Cacioppo opublikowali skróconą wersję z trzema pytaniami do dużych badań ankietowych.

Nasza wersja ma osiem pytań. Trzy z nich to trzy pytania zespołu Hughes: „Jak często czujesz się osamotniony/-a?”, „Jak często czujesz się wykluczony/-a?” i „Jak często czujesz się odizolowany/-a od innych?”. Pozostałe pięć jest bliskich pytaniom z dłuższej skali Russella, z pewnymi zmianami w sformułowaniach. Trzy pytają o przeciwieństwo samotności, na przykład „Jak często czujesz się częścią grupy przyjaciół?”, i są punktowane odwrotnie.

Na każde pytanie odpowiadasz na pięciostopniowej skali od „nigdy” do „prawie zawsze”, a wszystkie odpowiedzi sumują się w jeden wynik samotności. Opublikowane wersje mają trzy lub cztery opcje odpowiedzi, więc twojego wyniku nie da się bezpośrednio porównać z opublikowanymi normami.

Dlaczego samotność zasługuje na uwagę

W 2010 roku Julianne Holt-Lunstad, Timothy Smith i Bradley Layton połączyli wyniki 148 badań i stwierdzili, że osoby z silniejszymi więziami społecznymi częściej przeżywały okres obserwacji niż osoby ze słabszymi. Późniejsze prace Holt-Lunstad i współpracowników wskazywały w tym samym kierunku w przypadku samotności i izolacji.

John Cacioppo i Louise Hawkley opisali w 2009 roku, jak samotność może uczulać ludzi na odrzucenie. Kontakt wydaje się wtedy bardziej ryzykowny, ludzie trochę się wycofują, a samotność może sama się podtrzymywać. Z tej perspektywy samotność jest sygnałem, że jakaś potrzeba nie jest zaspokojona, podobnie jak głód, i nie ma w niej nic wstydliwego.

Co zrobić z wysokim wynikiem

Wysoki wynik oznacza, że często masz poczucie wykluczenia, braku bliskich osób albo tego, że nikt cię nie zna. Nie mówi nic o przyczynach i nie jest diagnozą żadnego zaburzenia. Samotność często pojawia się po zmianie, takiej jak przeprowadzka, nowa praca, rozstanie, strata czy narodziny dziecka, i może słabnąć, gdy życie się układa.

Porozmawiaj z lekarzem lub psychologiem, jeśli samotność trwa od miesięcy, jeśli towarzyszy jej obniżony nastrój, utrata zainteresowań, problemy ze snem albo poczucie beznadziei, lub jeśli masz myśli o zrobieniu sobie krzywdy. W takich sytuacjach badanie przesiewowe, takie jak test na depresję PHQ-9, może być pierwszym krokiem, ale rozmowa ze specjalistą jest ważniejsza niż jakikolwiek wynik.

Jeśli przed kontaktem z ludźmi powstrzymuje cię lęk przed oceną, test lęku społecznego może pokazać, czy ma to znaczenie. A jeśli zastanawiasz się, które z twoich relacji naprawdę cię wspierają, przeczytaj tekst o tym, po czym poznać prawdziwą przyjaźń.