Zaangażowanie w pracę: co mierzy skala z Utrechtu i czym różni się od pracoholizmu

Bywają poranki, kiedy otwierasz laptopa, a pierwsza godzina mija, zanim się zorientujesz. W inne tygodnie każde zadanie przypomina pchanie samochodu pod górę. Psycholodzy pracy nazywają ten pierwszy stan zaangażowaniem i od początku XXI wieku większość badań mierzy je jednym kwestionariuszem z Utrechtu.

Trzy części zaangażowania

W 2002 roku Wilmar Schaufeli, Marisa Salanova, Vicente González-Romá i Arnold Bakker opisali zaangażowanie w pracę jako pozytywny, satysfakcjonujący stan umysłu w pracy, złożony z trzech części. Wigor to energia i gotowość, by działać dalej, gdy praca robi się trudna. Oddanie to poczucie, że praca ma znaczenie, razem z entuzjazmem i dumą. Zaabsorbowanie to takie skupienie, że czas szybko płynie i trudno przestać.

Ich Utrechcka Skala Zaangażowania w Pracę (UWES) miała na początku 17 pozycji. W 2006 roku Schaufeli, Bakker i Salanova opublikowali skróconą wersję z dziewięcioma, po trzy na każdą część.

O co pyta nasz test

Nasz test zaangażowania w pracę (UWES) ma dziewięć stwierdzeń, po trzy na każdą część, i daje osobny wynik dla wigoru, oddania i zaabsorbowania. Stwierdzenia pochodzą z UWES. Nasz zestaw łączy pozycje z wersji 9- i 17-pozycyjnej, a kilka jest lekko przeformułowanych. Przykłady: „W pracy czuję, że kipię energią” (wigor), „Jestem entuzjastycznie nastawiony/-a do swojej pracy” (oddanie) i „Podczas pracy czas mi leci bardzo szybko” (zaabsorbowanie).

Odpowiadasz, jak często każde stwierdzenie jest prawdziwe w twoim przypadku, od „Nigdy” do „Prawie zawsze”. Oryginał używa siedmiu etykiet częstotliwości, od „nigdy” do „codziennie”, a my pięciu, więc twoje liczby nie będą dokładnie zgodne z opublikowanymi normami. Żadna pozycja nie jest punktowana odwrotnie, więc wyższy wynik zawsze oznacza większe zaangażowanie.

Skąd bierze się zaangażowanie

Badacze najpierw opisali zaangażowanie jako pozytywne przeciwieństwo wypalenia. W 2004 roku Schaufeli i Bakker ustalili, że te dwa zjawiska są ze sobą ujemnie powiązane, ale najlepiej mierzyć je osobno. Można mieć niewiele objawów wypalenia i mimo to odczuwać niewielkie zaangażowanie.

W 2007 roku Bakker i Evangelia Demerouti podsumowali model wymagań i zasobów w pracy. Według niego wymagania, takie jak obciążenie pracą i presja czasu, napędzają głównie wyczerpanie, a zasoby, takie jak autonomia, wsparcie współpracowników i przydatna informacja zwrotna, napędzają głównie zaangażowanie. W praktyce niski wynik mówi tyle samo o twojej pracy co o tobie. Jeśli twój wigor jest niski, a oddanie wciąż wysokie, praca może mieć dla ciebie znaczenie, podczas gdy warunki cię wyczerpują.

Kiedy zaabsorbowanie jest sygnałem ostrzegawczym

Samo wysokie zaabsorbowanie nie zawsze oznacza, że wszystko idzie dobrze. W 2008 roku Schaufeli, Toon Taris i Willem van Rhenen porównali zaangażowanie z pracoholizmem. Zarówno zaangażowani pracownicy, jak i pracoholicy pracowali ciężko. Zaangażowani robili to, bo praca sprawiała im przyjemność. Pracoholicy robili to z wewnętrznego przymusu i trudno im było przestać myśleć o pracy. Pracoholizm szedł w parze z gorszym samopoczuciem, zaangażowanie z lepszym.

Przyjrzyj się więc układowi swoich trzech wyników. Wysokie zaabsorbowanie razem z wysokim wigorem i oddaniem zwykle oznacza przyjemność z pracy. Wysokie zaabsorbowanie przy niskim wigorze i poczuciu, że nie możesz przestać, nawet gdy chcesz, zasługuje na drugie spojrzenie.

Jeśli twój wynik wigoru jest niski, test wypalenia zawodowego i wpis o trzech wymiarach wypalenia zawodowego pomogą sprawdzić, czy częścią obrazu jest wyczerpanie. Jeśli niepokoi cię zaabsorbowanie, zrób test pracoholizmu.