Doelcommitment: waarom sommige doelen de eerste tegenslag overleven en andere vervagen

Veel mensen stellen in januari een doel en zijn het in maart vergeten. Meestal was het doel zelf prima. Wat vervaagde, was de toewijding eraan.

Psychologen die doelen bestuderen, maken onderscheid tussen twee dingen: het doel (hoe specifiek en hoe moeilijk het is) en doelcommitment, je vastberadenheid om het te bereiken. In 1987 betoogden John Hollenbeck en Howard Klein dat commitment eigen onderzoek verdiende, omdat een doel waar mensen niets om geven weinig effect heeft op wat ze doen.

Commitment telt het meest bij moeilijke doelen

Edwin Locke en Gary Latham bestudeerden het stellen van doelen tientallen jaren lang. In hun samenvatting van dat onderzoek uit 2002 leidden specifieke en moeilijke doelen tot betere prestaties dan makkelijke doelen of een vaag “doe je best”, zolang mensen zich eraan verbonden voelden en feedback kregen op hun voortgang.

In 1999 brachten Howard Klein, Michael Wesson, John Hollenbeck en Bradley Alge veel studies naar doelcommitment samen. Commitment hing samen met prestaties, en het verband was sterker als de doelen moeilijk waren. Een makkelijk doel wordt meestal gehaald, of je er nu om geeft of niet. Een moeilijk doel wordt vooral gehaald door mensen die na de eerste problemen toegewijd blijven.

Wat commitment versterkt

Locke en Latham noemden twee brede bronnen van commitment: hoe belangrijk de uitkomst voor je is, en hoe sterk je gelooft dat je die kunt bereiken. Een doel dat je om je eigen redenen hebt gekozen en dat met inspanning haalbaar voelt, is makkelijker vol te houden.

Het aan anderen vertellen kan ook helpen. In een studie uit 1989 van Hollenbeck, Charles Williams en Klein waren studenten die een moeilijk doel openbaar maakten er meer aan toegewijd dan studenten die het voor zich hielden. Een doel hardop uitspreken voegt de wens toe om tegenover anderen consequent over te komen.

Wat onze test vraagt

Onze doelcommitmentschaal heeft 8 stellingen en geeft twee scores. Vastberadenheid is hoe belangrijk je doelen voor je zijn en of je volhoudt als het tegenzit: “Het is heel belangrijk voor me om de doelen die ik heb gesteld te bereiken.” Twee van de vier stellingen in dit deel worden omgekeerd gescoord, bijvoorbeeld “Ik geef mijn doelen op zodra ik op de eerste moeilijkheden stuit.” Volharding is de inzet die je blijft leveren: “Ik keer terug naar mijn doelen na tegenslagen of obstakels.”

De test is gebaseerd op het werk van Hollenbeck en Klein, en één stelling ligt dicht bij hun formulering, maar we hebben de stellingen zelf geschreven en verdeeld over twee scores. Hun schaal vraagt naar één specifiek doel, de onze naar je doelen in het algemeen. De test is dus een hulpmiddel voor zelfreflectie, geen gevalideerde vragenlijst. Je beoordeelt elke stelling op een vijfpuntsschaal van helemaal oneens tot helemaal eens.

Wanneer een doel veranderen de juiste keuze is

Eén omgekeerd gescoorde stelling luidt “Ik verander mijn doelen makkelijk als dingen niet gaan zoals gepland.” Instemmen verlaagt je score, maar van koers veranderen is soms de verstandige zet. In 2003 vonden Carsten Wrosch, Michael Scheier en collega's dat mensen die doelen konden loslaten die onbereikbaar waren geworden een beter welzijn rapporteerden dan mensen die bleven doordrukken.

Lees je resultaat dus met je echte doelen in gedachten. Een hoge score helpt bij een doel dat nog de moeite waard is. Scoor je hoog en zit je toch vast, ga dan na of het doel nog bij je leven past voordat je je afvraagt of je hard genoeg je best doet. Een lage score bij een doel dat je echt belangrijk vindt, is een reden om te kijken naar belang en vertrouwen, de twee bronnen die Locke en Latham noemden.

Voor volharding over jaren, probeer de Grit-schaal en lees over grit en langetermijndoelen. Lopen je doelen al vast voordat ze beginnen, lees dan waarom we uitstellen en hoe je ermee stopt.