Po co się uczysz? Skala Motywacji Akademickiej i trzy rodzaje powodów

Zapytaj klasę, po co się uczą, a odpowiedzi będą różne: przedmiot jest ciekawy, egzamin jest w maju, rodzice tego oczekują, nie mają pojęcia. Większość uczniów wybrałaby więcej niż jedną.

W 1992 roku Robert Vallerand i współpracownicy opublikowali Skalę Motywacji Akademickiej (AMS, Academic Motivation Scale), żeby zmierzyć tę mieszankę. Pyta ona: „Dlaczego chodzisz na studia?” i podaje 28 możliwych powodów podzielonych na siedem grup. Nasz test Motywacji Akademickiej zachowuje trzy główne grupy z oryginału i używa 12 stwierdzeń, które napisaliśmy sami, po cztery na grupę, więc jest narzędziem do autorefleksji, a nie zwalidowaną skalą. Każde stwierdzenie oceniasz na pięciostopniowej skali od „zdecydowanie się nie zgadzam” do „zdecydowanie się zgadzam”, podczas gdy oryginał ma siedem punktów.

Trzy rodzaje powodów

AMS opiera się na teorii autodeterminacji Edwarda Deciego i Richarda Ryana.

Motywacja wewnętrzna oznacza naukę dlatego, że samo uczenie się jest dla ciebie nagrodą. Przykładowe stwierdzenie: „Uczę się, bo lubię odkrywać nowe rzeczy”.

Motywacja zewnętrzna oznacza, że powód leży poza samą nauką: oceny, przyszła pensja, uznanie innych albo chęć uniknięcia ich rozczarowania. Przykłady: „Uczę się, żeby uzyskać dobre oceny” i „Uczę się, żeby uniknąć krytyki lub rozczarowania innych”.

Amotywacja oznacza, że nie widzisz żadnego powodu do nauki, jak w stwierdzeniu „Czuję się zagubiony/-a i pozbawiony/-a motywacji do nauki”.

Nie wszystkie powody zewnętrzne są takie same

Oryginalna AMS, idąc za Decim i Ryanem, dzieli motywację zewnętrzną na trzy rodzaje. Regulacja zewnętrzna to nauka dla nagród albo po to, żeby uniknąć kary. Regulacja introjekcyjna to nauka po to, żeby uniknąć poczucia winy albo ochronić swoją dumę. Regulacja identyfikowana to nauka dlatego, że widzisz jej wartość dla własnego celu, na przykład wymarzonej pracy. W artykule z 2000 roku Ryan i Deci połączyli regulację identyfikowaną z motywacją wewnętrzną w motywację autonomiczną, czyli taką, która wydaje się wybrana, a nie narzucona.

Nasza wersja łączy to wszystko w jeden wynik motywacji zewnętrznej. Stwierdzenie o dobrze płatnej pracy i stwierdzenie o unikaniu krytyki liczą się tak samo, choć pierwsze jest znacznie bliższe celowi, który wybierasz dla siebie. Kiedy czytasz swój wynik motywacji zewnętrznej, sprawdź, z którymi z tych stwierdzeń zgadzasz się najbardziej.

Co pozwala przewidzieć, kto zostanie w szkole

W 1997 roku Vallerand, Michelle Fortier i Frédéric Guay przebadali kilka tysięcy uczniów szkół średnich w Quebecu i rok później sprawdzili, kto porzucił naukę. Uczniowie, których motywacja była w mniejszym stopniu autonomiczna, z większą amotywacją i słabszą motywacją wewnętrzną lub identyfikowaną, częściej odchodzili ze szkoły.

Dlatego to wynik amotywacji warto traktować najpoważniej. Niski wynik motywacji wewnętrznej zdarza się często i wielu uczniów daje radę dzięki mieszance powodów zewnętrznych. Wysoki wynik amotywacji oznacza, że na razie żaden z powodów nie działa.

Jak czytać wynik

Wysoka motywacja wewnętrzna razem z wysoką zewnętrzną to częste i dobre połączenie: lubisz przedmiot i zależy ci też na ocenie. Wysoka zewnętrzna przy niskiej wewnętrznej może doprowadzić cię do egzaminu, ale powód znika, gdy egzamin się skończy, więc warto znaleźć w przedmiocie jedną rzecz, która cię ciekawi, albo jeden własny cel, któremu ta nauka służy.

Wysoki wynik amotywacji może oznaczać, że studiujesz nie ten kierunek, że materiał stał się zbyt trudny, żeby za nim nadążać, albo że coś innego w twoim życiu odbiera ci energię. Jeśli towarzyszą mu tygodnie obniżonego nastroju albo słaby sen, porozmawiaj z kimś zaufanym, z psychologiem w szkole lub na uczelni albo z lekarzem.

Jeśli problemem są same egzaminy, zrób test lęku egzaminacyjnego. Te same idee w odniesieniu do pracy znajdziesz w tekście o motywacji wewnętrznej i zewnętrznej, a jeśli ciągle odkładasz naukę, przeczytaj, dlaczego odkładamy sprawy i jak przestać.