Satysfakcja z życia: jak SWLS prosi cię o ocenę życia według własnych standardów

Zapytaj dwie osoby, jak im się wiedzie, a mogą odpowiedzieć o zupełnie różnych rzeczach. Jedna myśli o stabilnej pracy i wystarczających pieniądzach. Druga o przyjaciołach albo o książce, której nigdy nie dokończyła. Żadna odpowiedź nie jest błędna. W 1985 roku Ed Diener, Robert Emmons, Randy Larsen i Sharon Griffin zbudowali kwestionariusz wokół tego faktu: pozwala ci samodzielnie zdecydować, co się liczy.

Ich Skala Satysfakcji z Życia (SWLS) ma pięć krótkich stwierdzeń i stała się jedną z najczęściej używanych miar dobrostanu w badaniach. Nasz test Satysfakcji z Życia (SWLS) korzysta z tych samych pięciu stwierdzeń.

Pięć stwierdzeń, żadnej listy

Wśród pozycji są „Pod większością względów moje życie jest bliskie ideałowi”, „Jestem zadowolony/-a ze swojego życia” i „Gdybym mógł/-ła przeżyć swoje życie jeszcze raz, nie zmieniłbym/-abym w nim prawie niczego”. Pozostałe dwie pytają, czy warunki twojego życia są doskonałe i czy jak dotąd udało ci się zdobyć ważne rzeczy, których chcesz. Na każdą odpowiadasz na siedmiostopniowej skali od „zdecydowanie się nie zgadzam” do „zdecydowanie się zgadzam”, w tym samym formacie co oryginał. Żadna pozycja nie jest punktowana odwrotnie, a wszystkie pięć składa się na jeden wynik.

Skala ani razu nie wspomina o zdrowiu, pracy, pieniądzach czy relacjach. Wiele wcześniejszych miar sumowało satysfakcję z takich obszarów, co zakłada, że wszyscy przypisują im tę samą wagę. Zespół Dienera przyjął definicję Doh Chull Shina i Dana Johnsona (1978): satysfakcja z życia to ogólna ocena własnego życia według kryteriów, które wybierasz samodzielnie. Jeśli praca niewiele dla ciebie znaczy, nudna praca obniży twój wynik tylko na tyle, na ile jej pozwolisz.

Ocena, nie nastrój

Satysfakcja z życia to poznawcza strona dobrostanu. Szczęście w codziennym sensie jest bliższe temu, jak często dobrze się czujesz. Te dwie rzeczy zwykle idą w parze, ale nie zawsze. W 2010 roku Daniel Kahneman i Angus Deaton przeanalizowali odpowiedzi z dużego amerykańskiego sondażu Gallupa. Oceny własnego życia rosły razem z dochodem, a codzienne emocje w pewnym momencie przestawały rosnąć. Późniejsze badania spierały się o to, gdzie dokładnie następuje to wypłaszczenie, ale różnica między oceną życia a dobrym samopoczuciem w nim się utrzymała.

Jeśli twoje pytanie dotyczy bardziej nastroju niż standardów, przeczytaj nasz wpis o Skali Subiektywnego Szczęścia, który porównuje te dwie rzeczy.

Dlaczego słoneczny dzień może zmienić odpowiedź

Ocenianie całego życia jest trudne, więc ludzie korzystają ze skrótów, a jednym z nich jest bieżący nastrój. W 1983 roku Norbert Schwarz i Gerald Clore dzwonili do ludzi w słoneczne i w deszczowe dni. Osoby, do których dzwonili w słoneczne dni, zgłaszały wyższą satysfakcję z życia. Kiedy osoba prowadząca rozmowę najpierw wspominała o pogodzie, różnica znikała, bo ludzie odsuwali wtedy swój nastrój na bok jako źródło informacji.

Zrób więc test w zwykły dzień. Jeśli robisz go tuż po bardzo dobrej albo bardzo złej wiadomości, powtórz go kilka tygodni później i porównaj wyniki.

Jak czytać swój wynik

Wysoki wynik oznacza, że według twoich własnych standardów twoje życie układa się dobrze. Nie znaczy, że jest łatwe. Niski wynik też nie oznacza, że coś jest z tobą nie tak. Częściej wskazuje na rozdźwięk między tym, czego chcesz, a tym, co masz, a stwierdzenie, z którym zgadzasz się najmniej, pokazuje, gdzie ten rozdźwięk leży. Niska zgoda z „Pod większością względów moje życie jest bliskie ideałowi” mówi co innego niż niska odpowiedź dotycząca warunków życia, które mogą zależeć od rzeczy poza twoją kontrolą.

SWLS nie jest narzędziem przesiewowym w kierunku depresji. Jeśli niskiemu wynikowi towarzyszą tygodnie obniżonego nastroju, kiepski sen albo utrata zainteresowań, zrób test na depresję PHQ-9 i rozważ rozmowę z lekarzem albo psychologiem.

Jeśli twoje odpowiedzi skłoniły cię do zastanowienia się, jakie właściwie są twoje standardy, zrób test celu w życiu albo przeczytaj, jak odkryć swoje wartości życiowe.